Persoonlijke ontwikkeling

Veel mensen zijn heel goed in vertellen wat goed is aan een ander. De vraag: “Hoe verkoop ik mezelf?” levert vaak heel wat meer vraagtekens op. Hoe kan dat?

Je hoopt dat jij het cadeautje bent waar je gesprekspartner op zit te wachten, maar hoe bereik je dat?

En hoe voorkom je het gevoel ‘te moeten leuren’?

Er is altijd een spanning wanneer 2 personen elkaar ontmoeten om te zien of er een gedeeld belang is.

Want dat is namelijk wat je doet als je een sollicitatiegesprek voert: uitzoeken of er een gedeeld belang is waarin je beiden iets aan elkaar kunt hebben.

Hetzelfde doe je als je een verkoopgesprek, onderdelen van een assessment, voert.
Die 2 gesprekken lijken op elkaar!
In beide gevallen is er:

• een partij die vraagt, en
• een partij die aanbiedt

“Ja dat klopt!” denk je, “Ik heb een vraag (een baan) en m’n toekomstige werkgever heeft een aanbod (de vacature).”
En daar heb je gelijk in.
Op die manier voeren de meeste mensen hun sollicitatiegesprekken.

Maar op een ándere manier is het ook juist: het aanbod van de werkgever namelijk, is de vertaling van een vraag. Die werkgever heeft een probleem dat hij wil oplossen met een nieuwe medewerker. Zo bekeken heb jij dus het aanbod.

Dat verandert nogal wat in hoe je je sollicitatiegesprek gaat voeren. Je verandert van de vrager namelijk in de aanbieder! Je gaat een verkoopgesprek voeren!

Anders gezegd: jij gaat de werkgever helpen met zijn vraag.

Dat betekent dat je moet weten wat zijn vraag is. Wat heeft hij nodig? Waar is hij naar op zoek? Welk probleem wil hij oplossen? Dát, en dat alleen, is de reden dat je een sollicitatiegesprek (en ook ieder verkoopgesprek) voorbereidt.

Bekijk de website van het bedrijf. Proef de sfeer, welke waarden vindt het bedrijf belangrijk? Bel vooraf om de eerste vragen die je hebt te kunnen stellen.

Het gesprek zelf
Als je dan uiteindelijk tegenover elkaar zit, hoef je niet te stoppen met vragen stellen.

Wat is belangrijk voor de werkgever? Hoe vertaalt zich dat in de beschikbare vacature? Wanneer vindt de werkgever de invulling van die vacature geslaagd? En wanneer méér dan geslaagd en overtreft het zijn verwachtingen?

Allemaal vragen die je kunt stellen om helder te krijgen op welke manier jij ‘een aanbod kunt doen’ en jouw toegevoegde waarde precies kunt afstemmen op de behoefte van je werkgever.

Wat iedereen wil, ook je werkgever, is zo moeiteloos mogelijk, zo groot mogelijke resultaten behalen.
Hoe meer moeite jij dus al hebt gedaan om het gezamenlijke belang duidelijk te maken, hoe groter je kans op succes!

Dus onthoud: jij komt niet iets vragen, maar je hebt iets aan te bieden: een oplossing op de vraag van je werknemer. Op die manier zul je nooit met jezelf hoeven ‘leuren’!

De vorige keer heb ik gesproken over overtuigen, weet je dat nog?

Hoe je een werkgever overtuigt.

Maar wat als je bang bent om te falen? Om af te gaan, door de mand te vallen of anders slecht te presteren?

Hoe kun je dan overtuigend spreken over jezelf?
Daarom vandaag, een artikel over faalangst en wat je ertegen kunt doen…
Anders gezegd: hoe overtuig je jezélf??

Net als de vorige keer zijn er een aantal dingen die niet helpen.

Stel je voor dat er een innerlijke stem is die jouw voortdurend vertelt dat je niet zult slagen, dat je het er slecht af zult brengen, de verkeerde persoon op de verkeerde plek bent, het je sowieso nog nooit gelukt is, je te dom, te onervaren, te lelijk, te dik, te dun, te wat-dan-ook bent om succesvol te kunnen zijn.

De slechte grap is: iedereen heeft wel eens dit soort innerlijk negatief commentaar. Naarmate dat commentaar meer vat op je heeft, zul je faalangstiger zijn.

Als je alleen die innerlijke commentaarstem zou zijn, dan zou je niet eens aan een moeilijke opdracht beginnen!
Dat je dat toch doet, houdt in  dat – er – blijkbaar – ook – iets – in – jou – bepaalde – opdrachten – wil – volbrengen – of – doelen – wil – behalen.

Goed, nu kunnen we vaststellen dat er minstens 2 stemmen in je leven. (En wie weet nog wel meer)

Eén die vindt dat je ‘niks kunt’, en één die wel van alles wil.

Blij mee? Waarschijnlijk niet.
Elimineren dan maar?
Jammer genoeg gaat dat ook niet.

Een van de stemmen het zwijgen opleggen werkt niet. Nooit. Hoe meer je je oren er voor wilt sluiten, hoe harder je ‘m hoort. Je weet vast wat ik bedoel;)

Wat doe ik er aan?
Ik geef je hier een 3 tal middelen om jouw faalangst te temmen. Een dompteur te worden van dat monster dat zo veel plezier vergalt.

Tip 1: Dat iedereen het heeft.
Iedereen worstelt wel eens met zo’n monster van binnen. Het beest imiteert de stem van iemand van vroeger, een slechte leraar, een perfectionistische moeder, een veeleisende vader, die daarnaast mogelijk ook heeel erg lief zijn geweest. Maar ja, je krijgt ongewild vaak een boodschap mee dat het ‘beter moet’, of ‘niet goed genoeg is’.
Dat kan je al vast wat milder maken. Je bent geen freak, geen buitenbeentje, en er is meer solidariteit dan je denkt, als je hier ’s met iemand over van gedachten wisselt.

Tip 2: Dank jewel zeggen.
Ook jouw commentaarstem heeft het beste met je voor! Het is er één die heel eenzijdig kijkt, en maar op één ding let  maar toch heeft die het beste met je voor. Hij is bang dat je ‘af zult gaan’ of in 7 sloten tegelijk loopt. Zeg dank je wel, zodra je de stem opmerkt. Dat geeft je commentaar het idee dat je ‘m gehoord hebt. Als je ‘m negeert zal hij steeds harder roepen om je te ‘waarschuwen’!

Tip 3: Oefenen.

Je weet nu dat er een innerlijke dialoog gaande is, waarbij je het commentaar meestal het duidelijkste hoort.
Oefen om die andere stem ook te horen, de stem die iets wil bereiken, een doel wil behalen etc. Geef beiden evenveel spreekrecht en schat ze op gelijke waarde.

Hoe vaker je dit doet, hoe meer vat je op beide hebt. Als je dan in een sollicitatiegesprek zit, kun je overwogen spreken, zonder dat één van de 2 stemmen met je op de loop gaat.

Voorbeeldje
Bij mij gaat het zo:

Ik zit bijvoorbeeld in gesprek met een mogelijke zakenpartner.
Mijn commentaarstem heeft al duidelijk gemeld dat die ander véél zakelijker is dan ik, beter kan onderhandelen en dus wel het beste uit de deal zal komen. Mijn reacties op mijn gesprekspartner zijn dan eigenlijk een reactie op mijn innerlijke commentaarstem!
Dus bij de vraag hoe groot mijn netwerk is, heb ik een ‘heus wel’-achtige reactie. En bij ‘heus wel’ gaan bij mij altijd alarmbellen rinkelen, dus bij mijn -mislukte ;( – zakenrelatie ook…

Ik crëeerde dus een onevenwichtigheid die er aanvankelijk niet was. Als ik -van binnen- mijn eigen commentaar had bedankt voor z’n inbreng, had ik vervolgens objectiever kunnen kijken of dat klopte of niet.

Dus: hoe meer je dit oefent, en je deze ‘stemmen’ kunt onderscheiden, hoe minder vat ze op je hebben (of houden).

Pas daarna kun je gaan nadenken hoe je je werkgever overtuigt met een ijzersterk verhaal!

Ik had je beloofd iets te vertellen over de kracht van kwetsbaarheid.

Het woord alleen al roept bij veel mensen direct iets op:
Zweverigheid, Jákkie!, Zelfverbetering, Navelstaarderij, Soft,  ‘Moeilijk’, Onrealistisch…
Weinig mensen zien het als iets doodnormaals…
En dat maakt het nou meteen zo’n moeilijk en soms beladen onderwerp.

Wat is het eerste waar jij aan denkt, bij het woord kwetsbaarheid?
>>Laat het me hier weten, ik ben heel benieuwd!>>

In deze video laat ik je iets zien van hoe gewoon en normaal het eigenlijk is, en hoe prettig gesprekken kunnen verlopen als beide gesprekspartners geen punt maken van kwetsbaarheid.

Je hoeft dus niet te snotteren, niet de underdogpositie in te nemen of op te stellen als een slachtoffer!

Is dat geen opluchting? 😉

Hoewel kwetsbaarheid op zich niet echt een gesprekstechniek is, kan het in jouw (assessment-)gesprekken enórm verfrissend zijn!

Kijk jij nu op een andere manier naar kwetsbaarheid? Heeft de video je iets nieuws opgeleverd? Je doet me een enorm plezier als je jouw inzicht met me wil delen!

Gisteren sprak ik een klant die last heeft van hetzelfde als wat jij zult herkennen:

Hoogopgeleid, Gedreven, Ambitieus, Intelligent, vol Potentie.

Last!??

Je vraagt je misschien af waarom je last zou hebben van deze eigenschappen. Je denkt misschien dat werkgevers daar juist op zitten te wachten, en probeert deze eigenschappen zo veel mogelijk uit te nutten.

Wat is nou het gevaar hiervan? Waar zit ‘m de last in?

De last zit ‘m in de P.

• Vol Potentie stimuleert je om jezelf waar te maken.
• Perfectionisme stuwt je op om het ‘ultieme’ resultaat te bereiken.
• Presteren houd de druk op de ketel en zorgt dat je niet verslapt.

Wat scheelt daaraan?

2 dingen:

het gewicht van het te bereiken doel ligt op deze manier helemaal op jouw eigen schouders. Niet het (gezamenlijke) doel is je focus, maar jouw bijdrage daaraan. Je wilt tevreden kunnen zijn over jezelf en dus dwing je jezelf heel ver te gaan.

Een gezamenlijk bereikt resultaat is bijna altijd beter dan het lumineuze idee van een enkeling.

Als je teveel op je eigen prestatie en inzet bent gericht, luister je minder goed naar inbreng van anderen.
Sterker nog: het irriteert je misschien wel, of je wordt zelfs onverdraagzaam. (Of doet je uiterste best om je in te houden. Dan gaat dáár je energie naar toe.)

In een selectieprocedure wordt natuurlijk naar dit soort eigenschappen gekeken, maar minstens zo belangrijk is de balans die je weet te vinden met zachtere eigenschappen als luisteren, rust nemen, een ander ruimte geven, belangstelling en interesse in een ander.

Wanneer je gedreven wordt door het resultaat dat je wilt bereiken, kan je gedrag worden geïnterpreteerd als oogkleppen, narrow-minded, niet open staan voor nieuwe ideeën.

Perfectionisme is op een dieper niveau ook vaak onzekerheid: “het moet perfect zijn anders heb ik gefaald”. Falen is een altijd meespelende factor in perfectionisme.

Is dat slecht? Nee!
Moet je dat uitbannen? Nee!
Moet je het verbergen? Nee!

Wat dan wel?

1. Weet wat de échte downside is van deze eigenschappen.
2. Weet wat jij inzet of wilt leren om de gevolgen van de downside te beperken.
3. En natuurlijk: weet wat de positieve kant is van deze eigenschappen, en wat je erdoor hebt bereikt!

Voor de hoog-ambitieuze en resultaatgerichte perfectionisten is het heel moeilijk om de echte downside te vinden. Omdat je vaak op de verkeerde plek zoekt.

Je zoekt namelijk naar de nadelige gevolgen op het resultaat.

De échte downside is daar niet te vinden. Tuurlijk, voor een gedeelte wel. Maar probeer eens te zoeken naar hoe uitgeput je bent geraakt?
Of hoe de relatie is met degenen met wie je hebt samengewerkt?

Hoe kijk je naar de kwaliteiten van anderen, bijvoorbeeld iemand die de beren op de weg ziet (of signaleert), iemand die onverwacht met een heel nieuw idee komt, iemand die lang door filosofeert, iemand die tijd en rust neemt?

Allemaal kwaliteiten die op een heel andere manier bijdragen aan een resultaat. Kun je dat verdragen?

Of beter zelfs: kun je er waardering voor hebben, er zelfs dankbaar voor zijn?

Kun je door anderen de betrekkelijkheid zien van je eigen gedrevenheid, en tegelijkertijd zien wat jouw gedrevenheid bijdraagt?

Of irriteert het je mateloos, is het zand in de raderen, een emmer achter de boot, en interpreteer je het wellicht zelfs als onwil, weerstand, luiheid?

Als je perfectionistisch en prestatiegericht bent, ligt hier vaak een groot leerpunt voor je.

Deze ‘echte’ downside wordt in selectieprocedures vaak sterker zichtbaar dan in ‘every day life’.

In een selectieprocedure zal je meer dan anders willen Presteren. En zul je wellicht meer dan anders ook de downside daarvan laten zien.

Nu gaat het er niet om dat je jezelf voorneemt om te luisteren naar anderen, hen ruimte te geven en geduld te beoefenen. Dat wordt maar al te vaak ‘mechanisch’ en gevoeld als onecht of ‘niet gemeend’.

Het enige wat je hoeft te doen is weten dat het je leerpunt is, en waar je bent in dat proces van leren.

Weet je het met je hoofd?
Weet je het omdat je het aan den lijve hebt ervaren?
Heb je al dingen ondernomen om je hier bewuster van te worden?
Heb je jezelf al eens ‘op heterdaad’ kunnen betrappen?
Hoe serieus neem je het?
Kun je ook om jezelf lachen, zonder het te bagatelliseren?

Misschien kun je deze zomer eens bekijken en exploreren hoe jouw gedrevenheid, je prestatiegerichtheid (en dus je resultaten) baat kunnen hebben bij slow qualities van anderen. Bij zachtere eigenschappen. En hoe die combinatie tot leuke contacten of mooie resultaten kan leiden.

Wordt niet iemand anders en verberg je kwaliteiten niet, we hebben hard mensen nodig die mooie resultaten willen behalen!

Kijk alleen naar de invloed die andere kwaliteiten op jou kunnen hebben!

Fijne zomer!

Suzanne

PS:
Oh, enne… doe dit alleen zolang als het leuk is. Maak er niet een PrestigeProject van…;))

deel 3 van de miniserie over strijd

Gelijk of geluk: het kan bijna nooit allebei! Hier geef ik misschien wel de aller-moeilijkste boodschap: geef het op om ‘gelijk’ te hebben.

Een ander kan het áltijd bij het verkeerde eind hebben. Of onrechtvaardig zijn. Onbegrip hebben voor jou. Of nog zoveel andere dingen doen of zeggen in een gesprek waar je van in de touwen gaat.

Waarom het zo belangrijk is, zeker in een assessment-gesprek, om dat niet persoonlijk te maken probeer ik je hier te vertellen. Want onthoud: een acteur is er niet op uit om het je ‘moeilijk’ te maken, maar ‘presenteert’ een bepaald gedrag om jou de kans te geven te laten zien hoe jij daar mee om gaat.

Hoe je weerstand breekt,  je resultaten behaalt, hoe je samenwerkt, enzovoorts.

Laat me weten of (en hoe) jij hecht aan je eigen gelijk?

Wil je ‘gelijk’  hebben, dan maak je een gesprek persoonlijk. Het gaat dan niet meer om de zaak of de taak, maar om de persoon en, eerlijk gezegd, ook vaak om je ego.

Volhard je daarin, dan raak je vaak juist verder van je doel en resultaat af !

Aan de ene kant is het het moeilijkste wat er is: je gelijk opgeven. Aan de andere kant, áls je dat eenmaal hebt gedaan, is het niet alleen dodelijk eenvoudig, maar brengt het ook veel meer ontspanning, relatie én resultaten in je gesprekken!

Eerdere delen van de miniserie gemist?

Hier kun je deel 1 en deel 2 terugkijken.

Hier het tweede deel van de miniserie over strijd.

Want strijd voeren, daar zij de meesten van ons meester in geworden. Ook al heb je het zelf soms niet door.
Net als meester in het camoufleren er van. Toch is de uitwerking vaak dezelfde, of de strijd nou gecamoufleerd is of niet…

Soms geloven we zelf zo erg in onze camouflages..😉

Om je te helpen ze te herkennen, beschrijf ik 12 camouflage-methodes in de video hieronder:

Welke methode pas jij vaak toe? Of welke zie je in je omgeving wel eens terug?
Omdat we het antwoord op die tweede vraag vaak veel gemakkelijker vinden dan het antwoord op de eerste:  vraag jouw omgeving maar eens, wat vinden zij?

Heb je deel 1 van de miniserie gemist? Hier vertel ik meer over waarom assessment-gesprekken zo vaak stuklopen op dit precieze ‘onderdeel’: strijd.

Ik hoor heel graag jouw reactie op mijn video: kun je het gebruiken in jouw komende assessment? Of andere ‘lastige’ gesprekken?

Als het niet goed gaat in een assessment-gesprek (bv. rollenspel), kun je er donder op zeggen dat onderstaande aan de hand is. En omdat het een hardnekkig probleem is, heb ik er een serie aan gewijd:

Dis is het eerste deel: Waar ieder assessment-gesprek op stukloopt:

Wij zijn allemaal groot geworden met een idee van winnen of verliezen. Van strijd. Bij de een is dat idee wat meer aan de oppervlakte, bij de ander minder. De een geniet ervan, de ander vindt het verschrikkelijk. De een is er zich duidelijk bewust van, de ander helemaal niet.

Maar strijd (en daarmee winnen en verliezen) zijn deel van onze wereld, en dus ook van de jouwe.

Dat heeft nogal invloed op hoe we met elkaar omgaan!

Tijdens je assessment, en de gesprekken die je daar voert, kun je dat niet zomaar uitschakelen, zeker niet als je je er minder bewust van bent.

Tijdens rollenspellen is het de bedoeling dat er interactie is tussen jou en de acteur. Dat kan zijn beïnvloeden, luisteren, draagvlak krijgen, een ander ergens van overtuigen, iemand aanspreken op minder gewenst gedrag, een klant binnenhalen of binnen houden, etc. etc.

Allemaal situaties waarin je iets van de ander wilt, en de ander ook vaak van jou. Zodra er verschil is tussen wat je beiden wilt, is onze neiging om (in mindere of in meerdere mate) strijd te voeren heel erg groot!

Wanneer jij dit soort gesprekken met anderen voert, al is het maar in een sociale situatie: waar gaan we naar toe op vakantie, of wie mag het eerst vertellen wat-ie heeft meegemaakt: vraag je dan eens af of je bezig bent om van de ander te winnen. Ben je eigenlijk bezig met een wedstrijdje? Wil je je zin doordrijven? Of ben je er op gericht verlies te voorkomen?

Zodra dit soort drijfveren in een conversatie meespelen sta je echt contact in de weg.

Jep.

En echt niet omdat je allerbeste vrienden moet worden.
Ook niet omdat je het iedereen naar de zin hoeft te maken

Bij écht contact stel je je eigen oordeel over de ander -en wat die zegt- nog even uit, omdat je probeert te begrijpen wat diens beweegredenen zijn!

Dus als jij straks in je rollenspel zit, vraag je je af:

• Waaróm stelt iemand van die onredelijke eisen?
• Waarom lijkt iemand maar niet te motiveren?
• Waarom zegt-ie wat-ie zegt, of doet-ie wat-ie doet?

Is iemand respectloos naar jou? Hoe kun je dat zeggen zonder dat het strijd wordt?

Meestal zijn we dan direct geneigd om terug te slaan:

Onderhuids: met steken onder water, Openlijk: moet je jezelf eens zien! Strategisch: met beslissingen die de ander benadelen. Houding: non verbaal.

De kans dat de ander dan óók nog met jou meedenkt, aan jouw wensen tegemoet komt of begrip heeft voor jouw standpunt is nu wel heel erg klein geworden…

Je betrekt je beiden op je eigen stellingen, vind beiden dat jij gelijk hebt en die ander niet.
Je bent mijlenver van elkaar verwijderd geraakt.

Toch kan het echt anders! Daarvoor is het belangrijk dat je

1. gaat herkennen wanneer jij strijd aan het voeren bent,
2. de moed opbrengt op de strijd te staken!

Je wint daardoor geweldig aan impact, én je krijgt veel meer gedaan, op betere manieren!

Houd de blog in de gaten voor deel 2 van deze serie over Strijd.

Je weet nu dat om je impact vergroten, je het ook moet durven om meer spanning te creëren.

Maar ja: als je meer spanning creëert, zet je ook je overlevingsinstincten aan. En dan ben je juist meestal níet zo impactvol als je zou willen! Hoe los je dat dilemma nou op?

Net als dieren hebben wij ook een overlevingsinstinct. Heel handig als je leven ook echt in gevaar is. Maar dat instinct staat veel vaker ‘aan’ dan je zou willen.

Instinct is instinct. Je kunt het niet ‘wegmaken’.

Maar gelukkig kun je wel iets anders doen, waardoor je heel bewust aan je impact werkt.

1. Zorg dat je weet wat jóuw instinctmatige reactie is. En:
2. Je kunt je instinct vervolgens ‘om de tuin leiden’.

Kijk de video om te zien hoe je dat doet!

Vertel me wat jouw instinct-reactie is, en in welke situatie jou dat in de weg zit om impact te kunnen hebben.

Deze tweede aflevering van de miniserie waarin ik je wil helpen je impact te vergroten, heb ik opgenomen in Italië. Je ziet een klein beetje van de impact die wij daar willen hebben, en ik word beetje bij beetje een volleerd olijfboomkenner ;-))

Deze aflevering gaat over wat dat eigenlijk is, impact.
Eigenlijk is het natuurlijk een effect dat je hebt op ánderen, meer dan dat het een persoonseigenschap is. En dat is goed nieuws!

Want als impact niet gebonden is aan een persoons-eigenschap, kun je dus gaan zoeken naar de manieren waarop jij impact kunt hebben. Maar dan moet je wel een beetje een idee hebben wat die impact is. In deze video daar wat uitleg over, en alvast een heel kort voorproefje van 3 manieren waarop je je impact kunt vergroten.

Wat is de methode waarvan jij denkt dat die het dichtst bij je staat: waarheid op tafel leggen, het gesprek persoonlijk maken, of een vergezicht  schetsen?
En welke moeilijkheden kom je daarbij tegen?

Laat het hieronder weten, ik neem je vragen in de volgende video weer mee!

Leukleuk, zin in!